بي حرمتي به ساحت خوبان قشنگ نيست

بي حرمتي به ساحت خوبان قشنگ نيست

اسب سفید قرار بود دخترک را ببرد تا شهر آرزوهایش . دخترک شنل توریش را پوشیده بود و آماده آماده بود . اسب سفید را هم زین کرده بودند. وقتی سوار شد مادرش گفت : " سکه رو که انداختم . راه می افته

آتش گرفته ام و مدام آدم برفی ها را بغل میکنم و همیشه خیسم از آدم برفی های سوخته

من در عمق خاموشي ها به خواب رفته ام ديگر نمي شود فصل ها را ديد و بوي نم را احساس كرد نمي شود آرام بيدار شد و به فردايي تازه فكر كرد من در عمق خاموشي ها به خواب رفته ام

تلخ است كه لبريز حقايق شده است

پروانه من در دامي افتاده كه عنكبوتش سير است، نه مي تواند فرار كند .....

و خلاصه مي شود داستان دردناك زندگيم روزي با مرگ ...

و پاییز دوباره در خانه ی زرد درخت را می زند....

دیروز به خود قول داده بودم که هرگز عاشق نشوم تا دیگر چشمانم ابری نباشد در خود نشسته بودم خلوتی غریبانه داشتم که سیل حادثه شعله ورش کرد و امروز با خود بد قولی کردم خاطره هایم را آتش زدم بالهای تزویر و ریا را سوزاندم صدای شر شر باران تشنج سبزی بود که بر باغچه وجودم فرود آمد حتی قلب ستارگان هم می ثپید هر روز صبح خورشید برایم زنده است به قفس فکر نمیکنم همه بغضهای سرد زمستانی را یکباره فریاد کردم و طبیب سکوت بر همه زخمهای واژه هایم مرهم گذاشت هوای کوچه ابریست زیر باران میروم چترم را میبندم به آنسوی آسمان مینگرم قدم هایم را بلند بر میدارم آری عشق آمده است سلام بر عشق